De stilte van een echt gesprek

Al dagenlang is in ons woonblok het snerpende geluid van een slijptol te horen. Ze beginnen om negen uur ’s ochtends – in elk geval een christelijke tijd. Ik probeer me er niet door af te laten leiden; ik ben een boek over coaching aan het schrijven.

Coaching is het voeren van echte gesprekken. Dat lijkt heel simpel, maar het is veelomvattend. Een echt gesprek is een zeldzaam moment van reflectie, waarop echt geluisterd wordt. Echt spreken en echt luisteren; het gaat blijkbaar om het woordje ‘echt’. Vier letters die het verschil maken. Daar is veel over uit te leggen. Daarom een boek. En ik ben echt niet de eerste.

De stilte

Voor een echt gesprek is stilte nodig. Bij muziek in een kroeg, dat werkt niet. Net zo min als in een kantoortuin met tikkende toetsenborden. Het zijn niet eens zozeer de geluiden, als wel de aanwezigheid van spiedende ogen. Van het tafeltje naast je – of zo stiekem net boven de rand van het beeldscherm uit. De stilte die nodig is, is die van privacy.

Ik kom uit een groot gezin. Negen kinderen: zes meisjes en drie jongens. Al die monden praatten veel, vroeger bij ons thuis. Het waren lang niet altijd echte gesprekken. Als ik daar nu op terugkijk, vind ik dat begrijpelijk. Het was zelden stil genoeg. Dat had wel effect op mij. Ik zie mezelf in die tijd terug als een vaak zwijgzaam en teruggetrokken jochie dat veel nadacht. Misschien was ‘toen’ voor mij wel een oefening in luisteren en reflecteren. Het komt me nu als coach in elk geval goed van pas.

Nu herinner ik me ook die keer dat ik met mijn oma en opa door de Eifel in Duitsland reed. Zij waren het reislustige deel van de familie. Het was vakantie en ik mocht met ze mee. Zittend op de achterbank tuurde ik naar buiten.

‘Wat ben je stil Stan, heb je het wel naar je zin?’, klonk het van voren.

Ja, ik had het naar mijn zin. Ik was vol ontzag; ik had nog nooit een berglandschap gezien.

Een echt gesprek

Ik hou nog steeds van stilte – tegelijk ben ik dol op een echt gesprek. Een echt gesprek pluist vragen uit. Het antwoord van de meeste vragen zit hem in snappen wat je vraagt. ‘De vraag verhelderen is de vraag beantwoorden’, las ik toen ik eens deelnam aan een middag van het Filosofisch Lab.

Als je je eigen vraag snapt, kan dat een enorme rust en ontvankelijkheid teweegbrengen. Misschien dat een echt gesprek daarom wel zo’n wederzijds bevredigende ervaring is. ‘We hebben een goed gesprek gehad’, zeggen we dan.

Dat kan ook wel eens cynisch klinken. Dan was het dus geen goed gesprek. ‘We’ is dan totaal misplaatst. Er was zelfs geen sprake van een gesprek, hoewel een iemand heeft gesproken tot een ander. Iemand voelt zich bevredigd, een ander is klein gemaakt. Dat leidt tot niets. Maar met een écht goed gesprek kun je veel bereiken. Je zou denken dat men dat wel snapt, in de grote wereld.

Naar de echte gesprekken van de wereld van coaching. Je kunt ze beschouwen als een vorm van breinhygiëne, net als meditatie en slapen. Oude gedachten, overtuigingen en ideeën worden weer eens op hun merites bekeken. Ballast wordt overboord gekieperd, wat bruikbaar is wordt scherp gemaakt en klaargezet – zo voor het grijpen.

Beknopt

Ik hoor de slijptol niet meer. Er is veel te vertellen. Maar het mag geen dik boek worden, liever een boekje. Ik zal mijn best gaan doen het beknopt te houden.

Een woord over de auteur

Stan Lenssen

Professional Certified Coach en schrijver - gecertificeerd door ICF: de International Coach Federation, die staat voor kwaliteit in coaching. 'Ik voel me mateloos gedreven om mensen te stimuleren het beste in zichzelf te ontdekken en te activeren, zodat ze hun leven kunnen vormgeven op een manier die bij hen past en die hen gelukkig maakt.'

2 reacties… add one
  • Gerard Sipkens 6 jun 2018, 13:36

    Dag Stan, ik herken veel in jouw artikel. Ook tijdens een echt gesprek mogen stiltes vallen. Soms vinden mensen dat ongemakkelijk. Het kunnen juist de reflectie momenten zijn die tot nieuwe inzichten leiden. De stilte duiden.
    Succes met het schrijven van je boek!

Geef een reactie

Privacyverklaring