Een coach als toegestane ‘klaagmuur’ voor de ondernemer

In mijn coachingswerk kom ik regelmatig ondernemers tegen die hun ontevredenheid uiten over de buitenwereld.

Klanten, de economie en de overheid moeten het het meest ontgelden.

Een veel gehoorde klacht over klanten is dat zij ‘het’ niet kunnen betalen. Wat de economie verkeerd doet, is ‘in crisis zijn’. En de overheid bedenkt regelingen die een ondernemende geest ‘blokkeren’.

Laat ik voorop stellen dat mopperen bij mij mag.

In een coachingsgesprek mag je alles tegen mij zeggen. Wat er besproken wordt, is volledig vertrouwelijk. En ik heb liever eerlijke emoties tegenover me dan geveinsd positieve. Want dan kan ik met jou ergens aan werken. Dan hebben we een vertrekpunt.

De voorbeeldrol van de ondernemer

Als ondernemer vervul je een bijzondere voorbeeldrol in de maatschappij. Van jou wordt verwacht dat je een bouwer bent en steeds vooruitgang boekt. Je staat voortdurend onder druk om te presteren.

Daarnaast wordt er van jou gevraagd om positiviteit uit te stralen, en een soort van relaxte succeshouding. Immers: success breeds success.

Dat positieve heeft ook wel een functie, want vrolijkheid verkoopt beter dan gemopper. Een beetje ondernemer snapt dat.

Maar intussen gaat het lang niet altijd van een leien dakje. Jij en ik weten dat ondernemen bij tijd en wijle ook best ploeteren is, scherven opruimen, je verlies nemen en toch maar onvermoeibaar weer opnieuw proberen.

Je staat voortdurend in een soort van spagaat. Dat geeft spierpijn en kramp. Soms heel letterlijk, als de stress lang genoeg duurt.

De coach als ‘klaagmuur’

Mijn rol is onder meer dat ik een ‘klaagmuur’ voor je ben. Die rol wil ik graag voor je vervullen, want ik realiseer me terdege dat jij ook af en toe stoom moet kunnen afblazen. En dat jij ook af en toe je frustraties wilt kunnen ventileren.

Dat lucht op. Het ‘ontstresst’. Het maakt de weg vrij voor nieuwe energie om er weer vol positiviteit tegenaan te gaan.
Stoom afblazen is een normale menselijke behoefte. Als ondernemer ben je daarin niet anders dan anderen.

Alleen die anderen kunnen dat makkelijker ongestraft en ‘in het openbaar’ doen. Jij wordt er meteen op afgerekend. Dus het is heel handig als jij dat nu en dan achter gesloten deuren kunt doen.

Coaching helpt je dan te ‘ontkrampen’. Want in de gesprekken die wij doen wordt je inzicht verruimt. Je wordt je meer bewust van jezelf, van jouw gedrag, van wie jij bent en van wat jij zelf kunt veranderen aan je situatie.

Helder inzicht in jezelf, in de acties die je neemt en in de gevolgen daarvan, maakt je ondernemersspieren weer soepel. Je beklag doen over de buitenwereld kan een heel mooi startpunt daarvoor zijn.

Een voorval

Ik deel graag een gebeurtenis met je die me kort geleden overkwam tijdens een nieuwjaarspresentatie voor een groep oudere ondernemers.

Ik leidde ze in in een visualisatie-oefening. Daarin wilde ik ze de realisatie van hun nieuwe doelen voor het nieuwe jaar laten beleven.

Op het moment dat ik de zaal vroeg de ogen te sluiten, liepen er 2 ondernemers weg. De een boos mopperend van: ‘Aan deze onzin doe ik niet mee!’ De ander stampte zonder verder commentaar de zaal uit.

Met de rest van de groep hebben we de oefening gewoon gedaan.

Ik voelde me toch wat ontdaan. Maar toen ik dit voorval later overdacht, realiseerde ik me dat het niet over mij of over de oefening ging. Het ging over deze 2 ondernemers zelf.

De oefening zette ze voor het blok. In de visualisatie zouden ze geconfronteerd worden met zichzelf. En dat kan eng zijn. Want nu moet je eerlijk zijn tegenover de persoon bij wie je het liefst in een goed blaadje staat: jij zelf.

En aan die persoon moet je nu misschien dingen laten zien die je liever niet laat zien. Wellicht komen er twijfels of blokkades naar boven die de nieuwe doelen in de weg staan en die je daarom liever verborgen houdt. Of vervelender nog: misschien moet je toe gaan geven dat je nog helemaal niet over nieuwe doelen hebt nagedacht.

Weglopen is dan een makkelijke uitweg. Je hoeft niet te veranderen. Je kunt de schuld bij het bijeenkomst, de oefening of de presentator leggen.

Da’s jammer voor mij als presentator, zo lijkt het. Maar eigenlijk loop je natuurlijk weg voor jezelf. En doe je jezelf tekort door je deze kans om tot inzichten en groei te komen, te ontnemen.

Mopperen heeft nut, tot hier…

Mopperen, je onvrede en je frustraties uiten heeft nut. Ik zou geen goede coach zijn als ik dat niet af en toe toestond 😉

Maar, ik trek grenzen. Voor jouw bestwil. Want klagen en mopperen kunnen ook een excuus worden om je comfortzone niet te hoeven verlaten. Ze kunnen een muur vormen, waarachter het makkelijk verstoppertje spelen is. Zoals in het voorval hierboven.

Dan is het mijn taak om jou te spiegelen.

Want jouw situatie kan alleen maar veranderen als jij één belangrijk inzicht omarmt: de buitenwereld zal zich echt niet aan jou aanpassen – dan kun je wachten tot je een ons weegt. Maar over jezelf heb je heel veel macht. Als jij aan jezelf werkt, zodat jij als persoon anders omgaat met die buitenwereld, ja dan geef je verandering van je situatie een echte kans.

Print Friendly, PDF & Email

Een woord over de auteur

Stan Lenssen

Coacht en schrijft op en over thema's van het leven - Professional Certified Coach - gecertificeerd door ICF: de International Coach Federation, die staat voor kwaliteit in coaching. 'Ik voel me mateloos gedreven om mensen te stimuleren het beste in zichzelf te ontdekken en te activeren, zodat ze hun leven kunnen vormgeven op een manier die bij hen past en die hen gelukkig maakt.'

16 comments… add one
  • Caroline van der Aa 14 jan 2015, 11:30

    Hoi Stan,
    Dit is herkenbaar voor mij zeg….ik gaf eens een workshop in groter, breder en ruimer denken bij het UWV…..hetzelfde gebeurde….er liepen mensen weg. Ik trok het me heel even aan…eerlijk gezegd…ik dacht ‘wat gebeurd hier nou…wat zeg ik verkeerd’….maar al snel realiseerde ik me dat het zeker niet ‘mijn ding’ was maar van die anderen die niet uit de comfortzone kunnen of willen gaan. Ik vind het wel jammer als ik het zie gebeuren……men laat ‘zoveel liggen’ naar mijn idee……zegt ook iets van mij natuurlijk……DANK JE WEL VOOR DEZE HERKENNING STAN!
    Groetjes Caroline

    • Stan Lenssen 14 jan 2015, 16:30

      Graag gedaan Caroline. Het is inderdaad jammer mensen groeikansen laten liggen, want dat is natuurlijk wat er gebeurt.
      Je zegt ‘het zegt ook iets over mij’. Ben heel benieuwd wat je daarmee bedoeld. Zou je dat nog willen toelichten?
      Groeten,
      Stan

  • Caroline van der Aa 14 jan 2015, 11:33

    Ik ontvang graag de reacties op deze blog, dank je.

  • Aleid Overbeek 14 jan 2015, 12:03

    Prachtige blog Stan! En inderdaad veel herkenbaarheid. Mooi ook om die grens te trekken bij de rand van je comfortzone. Af en toe heerlijk om stoom af te blazen, maar zoals jij mij (in de rol van mijn coach) wel eens vroeg: Hoe helpt dit jou?, Brengt het je verder om hierover te blijven…. Ik gebruikte het inderdaad als excuus om niet uit mijn comfortzone te komen. Dank voor toen en nu!

    • Stan Lenssen 14 jan 2015, 16:31

      En jij ook bedankt Aleid.
      Ik zeg wel eens ‘mijn cliënten zijn mijn grootste leermeesters’. Dat meen ik ook.

  • Claudia 14 jan 2015, 13:31

    Perfect verwoord. Helemaal waar ik voor sta. Drie keer getweet. Niets aan toe te voegen. Namasté.

  • Caroline van der Aa 14 jan 2015, 17:30

    Ja Stan, dat wil ik wel….het zegt iets over mij omdat ik het zo jammer vind dat mensen inderdaad persoonlijke groeikansen laten liggen. In mijn ‘tak’ betekent het zelfs dat mensen zich veel beter in hun vel gaan voelen door de inzichten die zij krijgen. (Stress)klachten, burnout, overspannenheid, hooggevoeligheid klachten verminderen en verdwijnen vaak helemaal, als zij leren ‘de stof’ toe te passen in hun leven. Ik geniet er altijd zo van als mensen weer echt ‘door’ kunnen in hun leven. Het is voor mij een uitdaging om dat steeds weer voor elkaar te krijgen. Ennu….natuurlijk heb ik hem ook gedeeld!

    • Stan Lenssen 14 jan 2015, 17:57

      Ik voel ‘m Caroline.

      En kun je het ook zo zien?:
      Je hebt ze toch iets gegeven. Dat is de confrontatie met zichzelf. Het is de eerste noodzakelijke stap in het groeiproces. De opening naar stap 2. Bij de een volgt die direct, bij de ander komt stap 2 later wel. Ieder zijn eigen tempo. Jij hebt als coach goed werk verricht 😉

      Dank voor het delen,
      Stan

  • Margot Rantong 14 jan 2015, 17:33

    Prachtig in woorden gevat, Stan, en heel herkenbaar. Fundamenteel belangrijke grondhouding van iedere goede coach 😉 Inspirerende groet & veel moois op je (ondernemers)pad,
    Margot

    • Stan Lenssen 14 jan 2015, 17:51

      Dank je wel Margot,
      Ik wens jou van harte hetzelfde toe 🙂
      Stan

  • Gerard Sipkens 14 jan 2015, 18:03

    Hoi Stan, een mooi inkijkje in jouw praktijk. Dank dat je dat deelt!
    Ik lees twee onderwerpen:
    1. klagen tijdens een individuele coachsessie en hoe je daar mee omgaat als coach.
    2. reactie tijdens een groepsbijeenkomst, waar twee mensen weglopen.
    Kan je toelichten wat de verbinding is tussen die twee?

    • Stan Lenssen 14 jan 2015, 18:22

      Jazeker Gerard,

      Klagen over de buitenwereld kan een excuus zijn om zelf niet te hoeven veranderen. Je kunt veilig in je comfortzone blijven zitten.
      Het voorbeeld van de groepsbijeenkomst gaat ook over de schuld bij de buitenwereld leggen en dus vasthouden aan je comfortzone. Tegelijk maakt dit voorbeeld heel duidelijk hoe je daardoor de kans mist om een stuk persoonlijke groei mee te maken.

      Het voorbeeld onderstreept dus wat het gevaar van die comfortzone is.

      Een andere boodschap die het artikel geeft, is dat klagen ook een functie heeft. Het is stoom afblazen, de eerste stap naar ontspanning. Pas vanuit een ontspannen houding kun je afstand nemen en verder gaan op je groeipad. Maar blijf er niet in hangen, in dat klagen. (De coach heeft daar een fantastische en spannende rol. Hij helpt je om er niet in te blijven hangen.)

      Goede vraag, ik hoop dat ik hem zo helder beantwoord heb, dank je,
      Stan

  • Caroline van der Aa 14 jan 2015, 18:07

    Ja Stan….. zo kan ik het gelukkig ook zien….jij legt precies en heel duidelijk de vinger op de juiste plek!
    Nogmaals dank je wel……..en ik zie uit naar je volgende blogs!
    Succes…..groetjes Caroline

  • Pat 17 mei 2015, 12:34

    Het visualiseren is inderdaad een sterke techniek waarvan je pas snapt dat het werkt nadat je het ook echt geprobeerd hebt. Zou zelf vroeger denk ik ook grote moeite hebben zo’n oefening serieus te nemen, al zou ik niet zo flauw zijn om gelijk weg te gaan. Was het niet, dat ik eigenlijk per ongeluk weet dat het echt werkt.

    De eerste keer dat ik merkte dat visualiseren (ofwel het “proberen je iets voor te stellen” want het woord visualiseren kende ik nog niet) werkte was bij een turnles.

    De leraar had een oefening verzonnen, maak een salto over een op hoogte gespannen touw heen. Het touw hing hoog maar ben op zich zou het wel te doen moeten zijn, tenminste toch minste voor de helft.

    Echter zonder uitzondering sprongen we er met zijn alle het touw af. Met zijn handen in zijn haar zei hij, kom we gaan iets doen wat ik op de sportacademie geleerd hebben.

    Met ogen dicht op de mat moesten we een aantal simpele oefeningen doen, en daarna vertelde hij stap voor stap de aanloop, sprong, draai etc. in slow motion en detail die we moesten springen.

    Ondanks dat ik er het meest lacherig over deed was het effect van de oefening bij mij het grootst en verbaasde het iedereen inclusief mezelf dat ik met ongeveer een halve meter boven het touw de salto deed.

    Een tweede keer dat ik er eigenlijk per ongeluk een zelfde soort ontdekking deed was bij een examen halfgeleiderfysica.

    Kortgezegd 40 vragen/stellingen die je met waar of onwaar moest beantwoorden. De helft goed gokken kan iedereen dus vanaf de helft goed beginnen de punten te tellen.

    Met mijn onkennis van het vak was het echt een mission impossible, dus met een slaagkans evengroot als het winnen van de postcodeloterij begon ik het examen.

    Er stond echter een vraag in waarin een grote grammaticafout instond, en toen ik de vraag nog eens bekijk snapte ik waarom de fout ontstaan was. Waarschijnlijk is de zin eerst opgeschreven als een stelling die waar was en naderhand verandert in een stelling die niet waar is en is daarbij de fout ontstaan.

    De leraar die het examen gemaakt had was dezelfde waarvan ik les had gehad, en bij de volgende vraag ontdekte ik iets, ik las de zin en probeerde me voor te stellen dat hij deze zin voor de klas zou zetten. Het beeld was zo sterk dat ik het gevoel had dat het wel waar moest zijn. En bij andere stellingen kon ik me geen beeld vormen dat hij dit zo op die manier zou zeggen voor de klas.

    Eind uitslag met een kleine voldoende heb ik als een van de weinigen het examen gehaald, zonder “echt” bij na te denken.

    Ok heel verhaal, maar dus ik denk dat visualiseren erg goed kan werken, en snap tegelijkertijd eigenlijk ook waarom iemand erg skeptisch voor dit soort denken op een andere manier is.

    • Stan Lenssen 17 mei 2015, 13:59

      Mooie voorbeelden van visualisatie. Dank je wel voor deze persoonlijke ervaringen Pat.

Leave a Comment

Privacyverklaring