Proficiat USA!

Ik voel vreugde in mijn hart. Het is gelukt, Joe Biden en Kamala Harris hebben de Amerikaanse verkiezingen gewonnen. Er is weer hoop – voor het klimaat, voor de democratie, voor rassengelijkheid, voor gendergelijkheid, voor economische gelijkheid, voor immigranten, voor respect.

De afgelopen dagen waren bloedstollend. Ik heb de tellingen op internet van minuut tot minuut gevolgd. Afgelopen zaterdag rond 17.00 uur Nederlandse tijd kwam het verlossende woord via de belangrijkste Amerikaanse nieuwsmedia. Ik kan me niet herinneren ooit zo uitzinnig blij te zijn geweest met een uitkomst van een Amerikaanse presidentsverkiezing.

Trump kan vertrekken, de zwarte zwaan, hoe hard hij ook ontkent dat hij verloren heeft, hoe hard hij ook tegensputtert.

Ik denk dat de empathische Joe Biden de best mogelijke keuze is om de gepolariseerde Amerikanen weer te verbinden. Ik hoop dat hij daarin slaagt en dat de wond geheeld kan worden.

Ik ben wildenthousiast over Kamala Harris. Er is al veel gezegd en geschreven over waarin zij de eerste is. Voor mij is zij vooral de brug naar de jongere generatie die zich in wil zetten voor een rechtvaardiger Amerika. Ik zie in haar een Amerika vertegenwoordigd dat samenwerkt met andere landen om wereldproblemen zoals de klimaatcrisis en de ongelijkheid aan te pakken. Kamala Harris heeft een verpletterend charisma. Deze vrouw zal het vicepresidentschap van de VS een glans geven die ons allemaal zal verbazen.

In de bloedstollende dagen die aan de apotheose voorafgingen, heb ik geprobeerd me in te leven in de mensen en politici in ons land die misschien niet zo blij zijn met dit resultaat. Het leek me een eerlijke exercitie om verder dan mijn eigen bubbel te kijken. Zo stuitte ik op een video-interview van PowNed met de Rotterdamse politicus en radiopresentator Joost Eerdmans. In de jaren 2002-2006 was hij lid van de Tweede Kamer (eerst voor de LPF en in 2006 voor de Groep Eerdmans/Van Schijndel). Later werd hij wethouder in Capelle aan den IJssel en in Rotterdam. Hij is nu gemeenteraadslid voor Leefbaar Rotterdam.

Joost Eerdmans steekt in het interview zijn bewondering voor Donald Trump niet onder stoelen of banken. Hij toont zich oprecht enthousiast over de man. Maar wat mij opvalt, en wat mij iedere keer opvalt als ik politici als Eerdmans over Trump hoor praten, is dat de verering niet wordt ingegeven door Trumps prestaties voor zijn land. Nee, er is bewondering voor Trumps demagogische talenten. Hij weet met zijn boodschap en zijn toon 70 miljoen kiezers achter zich te scharen. Die prestatie roept een hijgerige houding op. ‘Dat wil ik ook,’ hoor ik de onderbuikpolitici van Nederland via de woorden van Eerdmans zeggen, ‘daar kunnen we nog wat van leren.’

Natuurlijk kun je geen bewondering hebben voor de prestaties van een politieke leider voor zijn land als die prestaties er niet zijn. Het wordt echter gevaarlijk als hij bewondering krijgt omdat zijn manier van werving en manipulatie ons zo aanstaat. We mogen nooit blind zijn voor het feit dat leiders als Trump niet bezig zijn met reële oplossingen voor de problemen van hun land, maar met hun persoonlijke belangen. Het draait om hún carrière, hún macht, hún zucht naar rijkdom – dat is voor hen de motivatie om een politiek ambt te bekleden. Het is belangrijk dat we dat doorzien.

Mensen als Trump richten al hun energie en plannen zorgvuldig op hun persoonlijke verheffing. Om te voorkomen dat zij aan de bak moeten voor hun electoraat, legitimeren zij een direct binnen handbereik liggende optie waarmee hun kiezers zich ondanks hun problemen winnaars kunnen voelen. Zij poken een vuurtje op van racisme en misogynie. Zij faciliteren een samenleving die thuishoort in een donker verleden; een samenleving waarin de genoegdoening voor de armere onderkant van de witte bevolking is, dat zij zich openlijk verheven mogen voelen boven gekleurde mensen; een samenleving waarin de genoegdoening voor mannen die kampen met frustraties doordat zij zich gepasseerd voelen door het succes van vrouwen is, dat zij in woord en daad mogen menen dat de vrouw aan hen gehorig en onderworpen moet zijn.

Leiders als Trump zijn gevaarlijk. De echte problemen worden niet aangepakt. Liever spelen zij met de sentimenten onder hun burgers en jagen hen doelbewust conflicten in, opdat zij zichzelf kunnen handhaven als de sterke man.

Hoe dan ook: Trump is fired. Met Joe Biden en Kamala Harris keren respect en hoop terug naar het Witte Huis. Er is veel te doen, op te lossen en te verzoenen, en de wereld is nog lang niet van zijn monsters af. Maar nu is het even feest. Proficiat USA!

Foto: afkomstig van de transitiewebsite van Joe Biden en Kamala Harris – https://buildbackbetter.com

Print Friendly, PDF & Email

Een woord over de auteur

Stan Lenssen

Coacht en schrijft op en over thema's van het leven - Professional Certified Coach - gecertificeerd door ICF: de International Coach Federation, die staat voor kwaliteit in coaching. 'Ik voel me mateloos gedreven om mensen te stimuleren het beste in zichzelf te ontdekken en te activeren, zodat we ons leven hier kunnen vormgeven op een manier die iedereen gelukkig maakt.'

2 comments… add one
  • Huub Koch 9 nov 2020, 15:44

    Roem of je gezondheid: Welke telt meer?
    Je gezondheid of je welstand: Welke is kostbaarder?
    Winst of verlies: Bij welke is er schade?
    – Lao Zi, Dao De Jing (44).

    Eigenlijk had ik na de ontwikkelingen van de afgelopen week willen reageren op een vorige post over het onderwerp ‘Zwarte Zwaan’. Maar je bent me voor met deze nieuwe post.

    Heel de wereld hield zijn adem in tijdens deze nek-aan-nek race. En wat dacht je van de hoofdrolspelers. Als ik kijk naar de gezichtsuitdrukking van ‘Der Donald’ na zijn terugkeer van de golfbaan zie ik dezelfde (ingehouden) emotie van ‘ongeloof’ als te zien viel op de gezichten van Salvador Allende en zijn bodyguards op de beroemde foto waarop zij buiten het Presidentieel Paleis staan terwijl de luchtmacht van Pinochet begint met bombarderen. Zij weten dat het spel is afgelopen. Net als ‘Der Donald’. En waar Allende vreesde voor zijn leven, hij wist wat er te gebeuren stond, is iets soortgelijks gaande met Trump. Vandaar dat hij wild om zich heen probeert te slaan… van ongebreidelde macht naar woede als teken van onverwachte kwetsbaarheid. Lees maar https://nymag.com/intelligencer/article/donald-trump-criminal-case.html

    Natuurlijk is het ‘awkward’ om Trump met Allende te vergelijken. Mij gaat het in dit geval vooral om de menselijke emotie die ik zie. Als macht veranderd in machteloosheid en ‘downfall’.

    Het spreekt vanzelf dat we Trump liever kwijt zijn. Of de overwinning van Biden en Harris echt iets gaat veranderen moeten we nog zien. Aan de goede intenties zal het niet liggen. Het zal echter een hele lange weg worden. Wat daar uit gaat komen weten we niet. De grondtoon van een systeem veranderen waar Trump het symbool van was is nogal complex. Maar laten we vertrouwen op het oeroude principe dat alles in verandering is. En dat zodra Yang op zijn hoogtepunt is gekomen als vanzelf het Yin verschijnt. Dat is zo zeker als dat iedere dag de zon opkomt. Proost Stan, we gaan het allemaal zien. Dus nogmaals:

    Roem of je gezondheid: Welke telt meer?
    Je gezondheid of je welstand: Welke is kostbaarder?
    Winst of verlies: Bij welke is er schade?

    Als je verlangens groot zijn,
    ben je op weg naar buitensporigheid.
    Als je veel dingen opbergt,
    ben je op weg om veel te verliezen.
    Daarom, als je tevredenheid kent,
    zal je niet in ongenade vallen.
    Als je weet wanneer te stoppen,
    zal je geen schade lijden.
    En op deze manier kan je het lang uithouden.

    • Stan Lenssen 9 nov 2020, 16:25

      Artikel Intelligencer gelezen. Het gaat nog spannend worden na 20 januari. Lock them up kan weleens aardig backfiren op Trump zelf.

Leave a Comment

Vorige:

Volgende:

Privacyverklaring