Ter herinnering aan een leraar

Amsterdam, 22 augustus 2018.

Gisteren heb ik iemand uit mijn leven begraven. Ik ontving de mail vier ochtenden ervoor. In een flits zag ik ‘overlijdensbericht’ in het onderwerp, en zijn naam erbij. Ik verdoofde. Ik deed mijn best om nog een keer goed te kijken. Maar het bericht bleef hetzelfde. Hij was niet meer dan een week ziek geweest, las ik.

Het was een schitterende dag. De kapel was overvol met mensen. We zaten dicht opeen gepakt op houten banken; een halve krans van staanden had zich achterin gevormd. De grote deuren naar buiten stonden open waardoor de zomer vanaf de begraafplaats binnenkwam. Een mooie plek, omgeven door een stuk niemandsland, bijna in het hart van Amsterdam. Hij wandelde graag, met name hier, had ik begrepen.

Er zijn drie kringen mensen in een leven. Zij die naast je staan, zij die veraf staan en zij daartussenin. Hij was er een van daartussenin. Hij was iemand die mij les gaf. Nog een week of zo en hij zou weer terug zijn van vakantie. Daar had ik naar uitgekeken, naar die eerste les. Ik sta er vaak bij stil dat het leven ophoudt, maar nooit bij zo iemand. Ik was niet voorbereid. Hij is zomaar bij ons weggeplukt.

Hij was een denker, een stille ploeteraar, een onzekere twijfelaar, een mens die hield van de dingen die hij mooi vond, een mens die wilde maken, iets wilde nalaten en daar alsmaar aan wilde toekomen. Hij was zoals jij en ik. Misschien op één ding na: hij verborg er niets van. Hij zocht naar een evenwicht van met zichzelf genoegen nemen. En dat was zwoegen, dat weten we allemaal. Maar als ik hem ontmoette, zag ik nooit een rol, nooit een façade. Was hij er dichtbij? Ik weet het niet. Maar wat hij mij – en ongetwijfeld anderen – toonde, was: oh, zo kan het dus, je hoeft niets van jezelf te verloochenen.

Mensen staan vaak stil bij grote namen en kennen veel betekenis toe aan verbazingwekkende bouwsels. Ze adoreren graag het uitzonderlijke. Ik ben ook zo’n mens, net zo goed. Maar superlatieven zijn misleidend. Ze lokken ons weg van het echte werk, dat altijd plaatsvindt in het gewone. Zonder metselaar, geen kathedraal. Zijn vaardigheid met steen en specie bepaalt het resultaat. Veel meer dan de bisschop die de kathedraal stichtte, beroert de metselaar de harten van haar bezoekers – eeuwen later nog. Zo is het ook met de leraar en zijn vaardigheid een voorbeeld te zijn.

Schrijfster Esther Gerritsen ontboezemde eens in een van haar columns: ‘Als mij wordt gevraagd: “Waar word jij nou blij van?” of: “ Wat troost jou?” dan zou ik misschien zeggen “Proust”, maar zwijgen over statiegeld en keukenkrukjes.’ We beledigen onszelf voortdurend door het gewone niet te zien. Daardoor zeggen we tegen onszelf: ‘Jij bent onbeduidend.’ Vervolgens gaan we ons verstoppen, in een rol, of achter een façade. Het is een vlucht; niet iets waar we genoegen mee voelen. Maar gelukkig, het kan ook anders. Ik heb een schitterend voorbeeld gezien.

———

(Het citaat van Esther Gerritsen komt uit de column Blij van de bundel Ik ben vaak heel kort dom, 2013, pagina 42.)

Een woord over de auteur

Stan Lenssen

Professional Certified Coach en schrijver - gecertificeerd door ICF: de International Coach Federation, die staat voor kwaliteit in coaching. 'Ik voel me mateloos gedreven om mensen te stimuleren het beste in zichzelf te ontdekken en te activeren, zodat ze hun leven kunnen vormgeven op een manier die bij hen past en die hen gelukkig maakt.'

6 reacties… add one
  • Chris Sterkens 28 aug 2018, 12:23

    Prachtige gedachten Stan, en zo mooi verteld. Dit raakt volgens mij iedereen.

  • Caroline 28 aug 2018, 12:29

    Stan, wat een mooi reflectief en ingetogen stuk heb je weer geschreven. Mijn moeder schaamde zich dat haar vader “slechts” arbeider was. Ik sta dagelijks met genoegen onder een van de staalwerken op Amsterdam CS die mijn opa eigenhandig heeft gemaakt. Ik bedenk me dat deze recht door zee Amsterdammer met grote handen zich nooit heeft beseft dat zijn werk van grote waarde is,en niet alleen voor mij.

  • Marlène Langbroek 28 aug 2018, 12:35

    Mooi en mooi geschreven Stan.

  • Huub Koch 28 aug 2018, 12:59

    Mooie bespiegeling over waar het in essentie in het leven om gaat: een voorbeeld te zijn en zonder angst voor afwijzing te leven. Koester je mooie herinneringen Stan.

  • Stan Lenssen 29 aug 2018, 11:58

    Dank jullie wel voor jullie reacties. Dat is een fijne steun.

  • Berthy Salden 30 aug 2018, 5:50

    Prachtig Stan, sterkte!

Geef een reactie

Privacyverklaring