Wormenhotel

1 januari is voorbij. Vannacht om vier uur was ik er even uit om naar het toilet te gaan. Toen ik het warme bed weer in kroop, hoorde ik door het open raam de opgewonden voorjaarszang van kleine vogels. Het begin is goed, dacht ik, en sliep in.

En inderdaad, ’s ochtends op 2 januari schijnt de zon alsof de lente is aangebroken. Ik werp een blik door ons keukenraam op tien hoog en zie ver weg, tegen de blauwe horizon, de witte pluimen van de staalfabriek in IJmuiden. Het is kraakhelder.

Ik neem me voor om de wormen te gaan voeren.

Wij bewaren het groenteafval in de koelkast, in een plastic bak. Het is een onsmakelijk idee, maar slechts een idee. Bovendien is de bak afgesloten. Een paar keer per week leeg ik hem in het wormenhotel hier in de buurt. Daar zijn wij lid van. Een paar keer per jaar leveren de wormen er aan ons en veertien wijkgenoten gecomposteerde aarde voor terug. Goede grond om de bloempotten op het balkon mee te vullen.

Het wormenhotel lijkt op een enorme bijenkorf. Zo’n ouderwetse, die kegelvormig is en van gevlochten stro. Het ding is zeker twee meter hoog. De top is het deksel. Dat is vergrendeld met een cijferslot.

Ik stel de code in, haal het slot los, draai de top over zijn scharnierpunt met de klok mee naar achteren en schud de plastic bak leeg in het gat dat is vrijgekomen. Ik moet me uitrekken om erbij te kunnen en kan slecht zien wat ik doe. Telkens als ik met dit klusje bezig ben, ben ik bang dat de bak uit mijn handen glipt en in de donkerte daarbinnen valt. Één keer is dat gebeurd. Ik moest tegen het hotel opklimmen en met een grijper in de afvalhoop aan de gang om hem terug te krijgen.

Het gaat goed. Ik sluit het deksel weer af.

Een wandelend echtpaar, in de dertig, fietsen aan de hand, op de stoep, is gestopt en staat al een tijdje toe te kijken. Een meter of vijf verderop. Ik heb ze vanuit mijn ooghoeken aan zien komen. Zij met een zalmkleurige hoofddoek op met glitterrandje en in een lange jas. Hij, kalend en met een volle zwarte snor, in een winterjack en spijkerbroek.

Nieuwsgierige blikken. Wat is dat voor een ding, wat is die figuur daar aan het doen?

Ik begroet het echtpaar. Ze glimlachen terug, een beetje verlegen, alsof ze betrapt zijn. Ze maken aanstalten om weer door te gaan.

Nu al, zonder antwoorden? Dat zou zonde zijn, denk ik.

Een wormenhotel is een trefpunt in de wijk. Minstens zozeer als de gewonnen compost is dat de lol ervan. Het is een uitnodiging voor contact. Soms is de toeschouwer weinig timide en begint met vragenstellen. Soms, net als nu, is het anders. Dan begin ik met het praatje dat me inmiddels zo vertrouwd is.

Ik vertel: ‘Dat was groenteafval wat ik er net in gooide. Dit is een wormenhotel.’ Ze houden in en vragen, opgelucht omdat hun nieuwsgierigheid was toegestaan: ‘Waarvoor is dat dan?’ Ik leg uit dat we dit met vijftien gezinnen samen doen die allemaal de code hebben, dat we zo van ons gft-afval afraken, dat de wormen daarbinnen er vruchtbare aarde van maken, en dat we in het voorjaar de schuiven onderin open schroeven en de compost kunnen oogsten.

Ze luisteren aandachtig. Ze vragen wat er precies wel en niet in mag en of iedereen zomaar mee kan doen. Als ik klaar ben met mijn antwoorden gaat er bij de man een duim omhoog. Hij glimlacht: ‘Wat een goed idee!’ De vrouw glundert en knikt instemmend. We wensen elkaar een fijne dag. Zij gaan hun kant op en ik de mijne.

De zon schijnt me tegemoet op de wandeling naar huis. Hij staat laag, ik voel hem prikkelen op mijn voorhoofd en mijn wangen.

Later op 2 januari hangt er mist. IJmuiden is verborgen, met pluimen en al, de vogels zijn stil. Als ik een moment op het balkon ben, ril ik. Het is weer winters koud en klam.

De lente komt, heus. Maar heb geduld. Er krioelt iets in het donker. De sleetse resten van het afgelopen jaar worden verteerd en omgewoeld. Nog even en daarop groeit het nieuwe leven.

Bron foto boven artikel: Wormenhotel – Gemeente Amsterdam – https://www.amsterdam.nl/wonen-leefomgeving/medebeheer/wormenhotel/

Print Friendly, PDF & Email

Een woord over de auteur

Stan Lenssen

Coacht en schrijft op en over thema's van het leven - Professional Certified Coach - gecertificeerd door ICF: de International Coach Federation, die staat voor kwaliteit in coaching. 'Ik voel me mateloos gedreven om mensen te stimuleren het beste in zichzelf te ontdekken en te activeren, zodat we ons leven hier kunnen vormgeven op een manier die iedereen gelukkig maakt.'

2 comments… add one

Leave a Comment

Vorige:

Privacyverklaring