Het is bevrijdingsdag en de zon schijnt als om het feest luister bij te zetten.
Vanuit mijn werkkamer heb ik uitzicht op de balkons van de flat die honderd meter verderop staat. Ze hebben een glazen balustrade, dus ik kan precies zien wat zich op de betonnen vloeren afpeelt.
Op een ervan is een loungebank geïnstalleerd; op een ander veegt een man, onder een wit petje en in een rood T-shirt, de lentesneeuw bij elkaar.
Ook bij ons, op tien hoog, lag het deze week vol met iepenzaad. Heerlijke voorjaarstekenen waar de halsbandparkieten zich ongans aan kunnen eten.
Bij een derde balkon hangt de Nederlandse vlag uit. Een particulier eerbetoon aan het vrijheidsfeest, dat in onbruik lijkt te raken.
Het verwarmt mijn lijf dat een enkeling erin volhardt. Tegelijkertijd moet ik bekennen dat de vlaggenstokhouder ook bij ons een vacant gat aan de balkongevel blijft.
Ik zie een andere man in een oranje T-shirt en een blauwe broek zijn sigaretje roken op de elfde.
Alle kleuren – rood, wit, blauw en oranje – zijn nu compleet. De plaatsen in de zon worden voorbereid of zijn al ingenomen. Hiertegenover kan de dag gevierd worden.
Eenvoudige mensen die zich zullen laven aan een mooie voorjaarsdag. Het simpele feit dat dat kan en dat daar zo weinig middelen voor nodig zijn, is een unicum in de geschiedenis en we vergeten het te makkelijk.
Een dak boven het hoofd, een balkon in de lentezon, een modernistisch doorzon-flatgebouw dat hygiëne en beschutting biedt – een thuis dat warm en veilig voelt.
En beneden staan de iepen, als stille getuigen. Ze zijn vruchtbaar zwaar van gevleugeld zaad, dat al dagenlang als confetti in de wijk ronddwarrelt op de thermiek die de prille voorjaarswarmte tussen de hoge flats genereert.
Zo eenvoudig, zo uniek, zo’n enorm cadeau in de menselijke historie. Zo zeldzaam, zo kwetsbaar.
Dat is de vrijheid die we vieren, deze dag.
Ontdek meer van Stan Lenssen
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Herkenbaar Stan, ook qua vierkante kilometer. Je houdt het dicht bij huis en dat is wel zo mooi. In mijn tienertijd woonde ik ook in een nieuwbouwwijk – Schiedam Groenoord. Het heeft zo zijn eigen sfeer. Ik woon nu al weer lang in de stad, had behoefte aan geschiedenis. Uiteindelijk voldoet alles aan die wens, ook de 60er en 70er jaren revolutiebouw. Wederopbouw inderdaad. Voor de generatie van mijn ouders nu eindelijk eens een nette buurt. Dat leek er op. Zij het dat het leven in al zijn schakeringen ook daar bleek te bestaan. Ik zie het zo voor me, dankzij jouw verhaal, hoe het leven zijn loop heeft. Ook op de dag dat we de bevrijding vieren. Ik wens dat ze dat op al die andere plekken in de wereld ook mogen meemaken. Het leven zoals het bedoeld is. Met vrijheid als iets… vanzelfsprekends.
LikeGeliked door 1 persoon
De vanzelfsprekendheid, die willen we koesteren. Tegelijkertijd schept dat de noodzaak haar in twijfel te trekken, haar te bewaken.
Dank voor jouw herinnering Huub.
LikeGeliked door 1 persoon
“Eenvoudige mensen…”
wat zou de definitie zijn? En ik denk aan een boek:
“Alleen maar nette mensen” van Robert Vuijsje.
Er zijn ook belangrijke mensen (?)
en vooraanstaanden… (die altijd vooraan staan op de beste plaatsen).
En bij ons in België, kennen wij ‘de gestelde lichamen’.
Die worden ieder jaar door de Koning op het Paleis uitgenodigd.
Zouden ze ook gaan als ze ‘ongesteld’ zijn, vraag ik mij af.
En zouden het ook ‘welgestelde lichamen’ zijn?
What’s in a word?
Met een glimlach.
LikeGeliked door 1 persoon
Ach, de nette mensen van Vuijsje, zij doezelen tevreden in hun welgestelde Vinex-wijken.
Hier, aan de rand van Amsterdam, ingeklemd tussen Schiphol en het Oude Westen van de stad, voel je de jaren vijftig en zestig. Dit zijn de ‘oude’ opbouwwijken met hun flats en portieketagewoningen, uitgelegd na de oorlog om de woningnood van toen te lenigen.
Het is er groen en open en recht voor zijn raap. Hier wonen de ploeteraars. Geen welgestelden, geen ‘vooraanstaanden’. Ze morren nu en dan, toegegeven … en vóór alles toegestaan, want wars als ze zijn van hypocrisie.
LikeGeliked door 2 people