Het was een kompaan waarvan wij wisten:
voor het leven. Maar de grond waarvan hij dacht
dat die hem baarde voor zijn listen,
werd door ons arrogante zaad verkracht.

Grove teelt leidt tot genen die zich wreken
zullen – desnoods na eeuwen pas
zal de walging weten uit te breken,
over elk zelfingenomen ras.

De korst knapt open en de bondgenoot
morft zich tot bedreiging.
Geen vriendschap wil graag dood,
toch had deze van begin af aan de neiging.

– tussen muren gevangen
trouw als een hond
aan humane waarden,
laat door haar bijgesteld.

Want iemand zei dat het onmogelijk was.

– stichtte een vrijstaat
op miljoenen ruggen
die ze achteloos wiste
in koloniale verstikking.

En niemand zag er de confrontatie in.

In de historie,
door haarzelf gesponnen,
groeide haar kind
tot een angstwekkende spiegel.

Dacht iemand dat het nooit komen zou?

Trillend en twijfelachtig
wacht ze nu af,
onmachtig offer,
getuige die schuldig is.

Gedwongen klem tussen de machten in,
wat kan het nu nog geven?
Zijn gewonde volk, de zwarte grond?

De onverzadigbaren met hun plan;
zodra de buit is opgedeeld
zullen zij elkaar bevechten.

Nooit zal het genoeg zijn,
het grensland moet vermorzeld worden
totdat er niets meer over is

dan de lijn die dan omstreden wordt,
omdat er altijd een verleden is
waarin de deling anders was.