In deze categorie blogposts met een lengte van minder dan 1000 woorden.
Hoe groot is de illusie?
Wie blind geboren wordt,
of als een vlieg,
neemt de zaken
totaal anders waar
dan de ziende,
behept met lijden
aan gehechtheid
door zijn waan.
Niet het ding,
niet de substantie,
niet haar attributen
doen ertoe.
10.000 perspectieven van
de 10.000 dingen
bepalen
elks betekenis.
Het ding is niets.
En niets,
dat zich erop betrekt,
maakt het tot iets.
Dus stel ik niet
de vraag
die overbodig is:
wie heeft gelijk,
de blinde of de vlieg?
Een kind
stelt hem de ware,
ongestuurde vragen.
De grote mens
sluit de ogen
als een dove.
Hij maakt zich
niet druk
om echtheid
of merites.
Iemand vroeg me laatst:
‘Waarom zijn je verzen zo cryptisch als ik naar antwoorden zoek?’
‘En wat’,
antwoordde ik met een wedervraag,
‘als ik niets meer dan vragen heb?’
“Noodmelding
NL-Alert 05-07-2023 09:07
Extreme weersomstandigheden in
provincie Noord-Holland. Blijf binnen.
Bel alleen 112 bij levensgevaarlikjke [sic]
situatie. Extreme weather in the
province of Noord-Holland. Stay
Indoors [sic]. Only call the emergency
number 112 in a life threathing [sic] situation”
Buiten buigen de iepen diep naar het oosten. Ze krommen hun stammen en takken. Ze kraken.
Hun bladeren wapperen gewelddadig ook die kant uit. Alsof zij los willen laten, alsof zij in paniek willen vluchten, weg van de boom die hen krampachtig vasthoudt.
Het tramverkeer ligt stil. Ik zie lijn 17 op een vreemde plek staan. Tussen twee kruispunten in. Gestrand in het gras.
Er rijden geen bussen. Er wordt niet gevlogen. Dat laatste is het pluspunt van het natuurgeweld dat gaande is.
Nu het erop aankomt blijkt dat de techniek die ons wel zou gaan redden, niet meer dan in staat is om een waarschuwing met spelfouten te laten uitgaan.
‘Blijf binnen.’
Daarvoor hoef ik alleen maar naar buiten te kijken.
Ik schrijf op een holle deur.
Zij buigt steeds dieper door
onder het gewicht van veel
verspilde woorden.
De schragen doen hun best
de last omhoog te houden.
Het dragen van loze argumenten
tergt hun standvastigheid.
Het zal niet lang meer duren
voordat de buiging zich ontspant.
Het krommen doet al kraken,
de holte wil zich openen.
Nog even en de buiging
wordt een breking.
Nog even en het schrijfblad
toont zijn lege inhoud.
Nog even en de deur,
die nergens naartoe leidt,
barst open
in twee delen
en stopt het dragen
van woorden
zonder gewicht,
van holle frasen,
die geen mensen lazen.
Nog even en zij zaait
de woorden uit.
Misschien worden ze zinvol.
