Rijzig icoon van gepasseerde doorzonjaren,
weemoedige vorstin der vensterbank,
tot stakenbos versteend lijkende varen,
standvastige degendot, recht en rank.

Draagt honend de naam ‘wijventongen’
aan beide zijden van de Vlaamse grens.
Toch ook als taaie kamerplant bezongen
voor de gemakzuchtig ingestelde mens.

Want kijk hoe ielig uit een fles een touwtje
de majesteit bekruipt als levensader
en, zonder noodzaak van een steunend houtje,
sijpeling instaat voor haar steile kader.

Niemand hoeft te leren
hoe met waanideeën te leven.
De dood, is dat
niet net zoiets als slapen?

Hoeveel ervan heb je nodig
om te overleven?
Hoeveel om een geliefde
met woorden te behouden?

Je begint te snappen waarom
anderen zich vast aan dingen klampen
en ziet de waarheid van het tegendeel:
het tastbare is ontbeerlijk.

Tijd is niets anders dan dimensie vier,
niets anders dan verandering
van het materiële leven,
de dwangweg naar volkomen entropie.

Wat heeft de dode ontvolgd en ontvriend
door het leven te verlaten?
Is het zo simpel als de tijd,
ontsnapt aan de verandering?

Ik dacht dat je zei dat je voorgoed uit je woordenboek had geschrapt.
Dat was vroeger, zei ik. Jij hebt het er weer in gezet voor me.

Yiyun Li

Het leven doet alsof
de tijd oneindig is,
onuitputtelijk, zo slordig
springt het ermee om.

Het stelt zich de waanzin voor
van zijn in een moment;
waanzin, want elk begrip,
elke notie ervan ontgaat het.

Het leert het geheim, wie weet, nog kennen
als het zijn einde in de ogen ziet,
wellicht mijmerend over zijn gedrag –
dan van al die anderen.

Banaal tijdverdrijf,
uitbanning van lamlendigheid,
gemis aan zingeving –
en dat te willen vullen

met knutselen met woorden
die het gevoelsleven prikkelen,
de dopaminepomp stimuleren
om de stemming op te tillen

met bellettrie.
Maar alleen de dode kent het privilege
en is vandaag en alle andere
in elk moment.

Ik zie nog de witte lok
die consequent voorover boog.

Daarna kwam steeds die zwak wapperende hand erbij,
die sleets en blauw geaderd wuift naar mij.

– Vertrouwd geschuifel op tien hoog.

Ik hoor nog de zachte woorden
waar zij aan de railing steunt.

Oprecht gefluisterde waardering voor een klusje,
clichés van dankbaarheid en in de lucht dat kusje.

– Maar hoe veracht ze dat ze leunt.

Gestopt is het steeds verder krommen
onder een verhulde pijn.

Nu moet ik leren haar verbogen silhouet te missen
en wordt het fluisteren van de hoge tocht mijn gissen.

– De galerij zal voortaan anders zijn.