Hoe heerlijk doelloos is een leven,
door de natuur zomaar gegeven
zonder per se iets te moeten
of om een daad te hoeven boeten.

De noodzaak van een zin door ons verzonnen,
is waar veel smart en pijn begonnen,
daar men in ijdelheid beweerde
dat men het leven aldus dirigeerde.

Maar zie, wie de diepe zin vergeet
en van geen levensdoel iets weet,
komt na jaren opgelucht erachter
dat men geenszins oogt verdachter

dan wie van zinnigheid vervuld presteerde
en zo vooral het eigen ego eerde;
de zinloze heeft dan toch veel aardigs neergezet
en bedierf voor geen enkel ander ooit de pret.

Bij de foto:

• Van Lua uit de tentoonstelling Toekomstmakers! te zien in het Nieuwe Instituut tot en met 27 december 2026 – Kinderen van vandaag maken de wereld van morgen; in de tentoonstelling ontwerpen kinderen een wereld waarin iedereen gelijk is

Met de melancholie
kruipend door mijn aderen,
zo ontwaakte ik.

Je ervaringen
ontglippen je
door je vingers
op hun weg
naar herinneringen.

Mooie frisse jonge mensen
pikken jouw taken
voor hun leven op
met nieuw elan.

Wat blijft er over
in de nazomer
van het leven,
vroeg ik mij af.

De opdracht om
op te tekenen
hoe het
in jouw jonge jaren was?

En dat in woorden,
in gedachten,
in gevoelens
nog eens te doorleven?

Bij de foto:

• De afbeelding van de kinderspeelplaats komt uit Aldo van Eyck: de speelplaatsen en de stad, Stedelijk Museum Amsterdam – NAi Uitgevers, Rotterdam, 2002, p. 57

Zij kon onmogelijk niet gebeuren,
die catharsis van vallend water
over de grind- en asfaltpaden,
over het park dat zich gulzig laafde,
over het groen dat glom en bolde.

De hemel zwol er zwaar van,
groeide buikig en koppig
als dartele Shetlandpony’s,
vormde wanden van rotsen
uit zwart van git gehouwen,
met cascades overgoten
van licht dat zilver straalde.

Dat hele bouwwerk stortte neder
in een plas die spoog en schuimde,
zodat je bonkend vreesde
dat zijn oevers hem vergaten
en de koeten en de zwanen dreigden
door hun gakken en geblaas
met het overspoelen van hun grenzen.

Terwijl jij,
toen de kleuren je betoverden,
de werveling trachtte vast te klampen,
intussen heel goed wetend
dat het zou blijven bij de gratie
van één moment van magisch schenken.

Maar er is dat ene dat je blijft bewaren,
omdat het onuitwisbaar ooit
het reukgeheugen binnendrong,
de vlag waaraan je hem
ook nu vooraf herkende.

Het is de witte peper
zwevend door de ether.

Rijzig icoon van gepasseerde doorzonjaren,
weemoedige vorstin der vensterbank,
tot stakenbos versteend lijkende varen,
standvastige degendot, recht en rank.

Draagt honend de naam ‘wijventongen’
aan beide zijden van de Vlaamse grens,
doch ook als taaie kamerplant bezongen
voor de gemakzuchtig ingestelde mens.

Want kijk hoe ielig uit een fles een touwtje
de majesteit bekruipt als levensader
en, zonder noodzaak van een steunend houtje,
sijpeling instaat voor haar steile kader.

Niemand hoeft te leren
hoe met waanideeën te leven.
De dood, is dat
niet net zoiets als slapen?

Hoeveel ervan heb je nodig
om te overleven?
Hoeveel om een geliefde
met woorden te behouden?

Je begint te snappen waarom
anderen zich vast aan dingen klampen
en ziet de waarheid van het tegendeel:
het tastbare is ontbeerlijk.

Tijd is niets anders dan dimensie vier,
niets anders dan verandering
van het materiële leven,
de dwangweg naar volkomen entropie.

Wat heeft de dode ontvolgd en ontvriend
door het leven te verlaten?
Is het zo simpel als de tijd,
ontsnapt aan de verandering?

Ik dacht dat je zei dat je voorgoed uit je woordenboek had geschrapt.
Dat was vroeger, zei ik. Jij hebt het er weer in gezet voor me.

Yiyun Li