Steden zijn de spiegel
van onze liefdes
en woedes,
van onze emancipatie
en onderdrukking,
van ons achterland
en voorland.

Steden zijn de spiegel
van ons tegenover elkaar,
van wie wij zijn
en zullen worden.

Steden zijn ons stempel
…
of ons zachte kussen.

Een rondje stad:

Om zeven uur wekten ze mij
in luidruchtige vluchten.

Talloze V’s spleten
de asblauwe dageraad
onder zwalkend leiderschap.

Gakkende ganzen
boven een wereld
zonder grenzen.

Ik wilde gaan kijken,
maar deed het niet;
om het beeld in mijn hoofd
niet te breken.

Woorden kunnen snijden
als een scherp mes
uit hout
een fluit,
die tot de fraaiste
klanken leidt.

Twee kampen zijn geschrokken
van de strijd die zij ontstaken –
er vloeiden druppels rood.

Twee minder schuldigen zijn dood gebleven,
elk op hun eigen wijze aangezogen
om aan het spektakel deel te nemen.

Hoe moet de wereld hiermee verder,
als wij er in het Avondland,
gewend aan wat we zijn,
al slecht van slapen?

Wat moet de wereld met een ego
dat zich schaamteloos laat gelden,
dat zegt een man neer te kunnen schieten
bij klaar daglicht in de straat,
en dat zelfs dat het niet hindert
een gekozen president te worden?

Wie, die in zo’n wereld is geboren,
wil daarin leven?
De angst gezaaid in jonge harten moet enorm zijn;
ondraaglijk voor een twintigjarige,
die de rollen omdraait.

Wat ging er in dat hoofd om
tijdens die tijgersluipgang op het dak?
Kruipend naar een vreselijk offer,
pogend iets in de orde te verschuiven.

Een naïef kind, denkend
dat het boven de loop der dingen staat.
Is het in iets geslaagd?

De eerste daad,
een vuist omhoog
die ‘Vecht!’ riep,
was er een van woede.

De tweede,
uit het andere kamp,
riep om verzoening –
en werd aldus beantwoord.

Zou in een gepiercet oor
een sieraad kunnen hangen?

Of wordt de diepe vrees,
nu het gevaar gesterkt wordt
door een vals geloof
in een godgegeven missie,

weer snel gewekt
door monsterlijke woorden,
roepend om retributie en repressie?

Met dank aan:

• Ach, jongen op het dak.. – MARI HUANA