Een balkon breekt uit
boven de singel;
zoekt zon,
vangt warmte,
speelt waterwachter.

Een vrouw leest hoog
in lage stralen
door spijlen
een boek
van najaarsdagen.

Een meeuw en kraai
krijsen rond resten
beneden op klinkers.

Een kliko op haar kant.

Zij experimenteert
met gedachten:

Wat meent de vogel
over mensenrumoer?

Wat meent de vogel
over het afval
dat zij kwistig kakken?

Ambigue overpeinzingen
volgen elkaar traag.

Slechts het milde
wordt eruit gepikt.

Want in de kou van de wisseling
van wereldse seizoenen,
is de Hollandse herfst
een zachte deken,
die mens en vogel
bedachtzaam met zich toedekt.

Wie bepaalt hoe lang jij moet duren?
Wie bepaalt jouw schoonheid?
Wie bepaalt wat wijs is?

Geïmpregneerd met schimmel,
wasemt jouw huid
rozenwater en muskus.

Je ruilt je letters in
voor blaren en schrammen
en vindt het goed zo.

Want
behalve domheid
valt er niets te bevrezen.

Variatie op:

• Hoop

Hier werkt de toegewijde bureaucraat
die zijn ijdele plicht verstaat
en het ambivalente leven leidt
van onvoorwaardelijke gehoorzaamheid.

Nu het nog kan schrijf ik het neer,
zolang de weerstand niet gedoofd is
en vrijuit spreken nog geoorloofd is.

Nu het nog kan schrijf ik het neer,
nu we ons nog veilig wanen
als zijnde vrijgevochten onderdanen.

Nu het nog kan schrijf ik het neer,
omdat ze je nog niet arresteren
wanneer je anders wilt beweren.

Nu het nog kan schrijf ik het neer,
voordat de clementie van ooit de meesten
volslagen verstikt raakt door kleine geesten.

Zolang het nog kan schrijf ik het neer,
want een donker gevoel van onbehagen
vooruitschaduwt de val van onbekrompen vragen.

In de gekte van een tijdperk
waarin angst
de hoop
als heersend sentiment
verdreven heeft,
is men bang,

bang om wat minder haast te hebben,
bang om de trein te pakken,
bang om een tekstbericht te missen,

bang voor onopgespoten lippen,
bang voor mobiele maantjes,
bang voor ontvankelijke grenzen,

bang om zich te laten prikken,
bang om het klagen in te slikken,
bang om de fles te laten staan,

bang voor de voorbije mode,
bang voor de spiegel van reflectie,
bang voor de diepte en de inhoud,

maar, in alle gekte,
hopelijk toch niet te bang
voor dat ene sprankje
liefde voor een madeliefje.