Corona

Het is zaterdagochtend 14 maart 2020. De wind is geluwd, het regenen is opgehouden, sinds dagen schijnt de zon weer. Er spelen kinderen buiten, er rijden weinig auto’s. Een koolmees fluit amechtig, alsof hij een fiets staat op te pompen. Er hangt een vliegtuig in de lucht. Dat baart opzien. Als je me zou zeggen dat het 1965 is, dan zou ik dat beamen.

Het is net drie dagen corona-crisis in Nederland. Om mij heen valt me iets op. Rust! We koelen af. Behalve dan voor wat betreft het verfoeilijke, maar begrijpelijke hamsteren in de supermarkten. Maar verder: de economische machine is stopgezet. Wat een enorme lucht geeft dat.

Een herinnering

Ik ben weer zeven en het is voorjaar. Het weer is zacht, de tuindeuren gaan open, we zetten de stoelen en de grote tafel buiten. Daar, bij de houten schommelpalen, half onder de witte berk. Hij is nu nog kaal. Heel even leg ik mijn wang op zijn gladde stam en kijk naar boven. Wat is ie hoog!

Negen kinderen en hun moeder hebben het voorjaar in de bol: we eten de middagboterhammen buiten. Wat een feest. En wat is daar weinig voor nodig.

Melk en thee, jonge kaas, boerenmetworst, hagelslag. Voor iedereen een tomaat. Bruin brood met Blue Band. Alles op tafel. Twee sneeën op elkaar; alleen dát maakt een boterham. Één plak beleg ertussen. Kaas of vlees, ik mag zelf kiezen. Daarna nog een keer. Pas nu komt de hagelslag. Wat knappert die lekker tussen mijn tanden, voordat ie smelt als zoete crème. Nog één slok melk … en daar glijdt de laatste hap zo door mijn keel naar binnen. De stralende zon schijnt warm op mijn gezicht. Ook hier hoor ik de koolmees.

Corona als zegen

Ewald Engelen schreef in zijn economiecolumn in De Groene Amsterdammer van 5 maart 2020: ‘Voor het milieu is corona een zegen.’ Niet iedereen zal hem dat in dank hebben afgenomen. Ik wel.

Behalve dat corona onze consumptiezucht indamt, is corona op nog een andere manier een zegen. We hebben tijd cadeau gekregen. Ik zie mensen fietsen en wandelen. Ze groeten elkaar en maken een praatje – op gepaste afstand, dat wel. Corona schept ruimte. Corona schroeft het tempo omlaag. En plotseling is er weer aandacht.

Noodgedwongen maakt corona ons minimalist en noodgedwongen trappen we door corona op de rem. Is dat erg? Ik geloof van niet. Is het niet eerder precies waar we naar smachtten? Als onze leiders het af laten weten, helpt de natuur ons wel een handje. Zij durft dat te doen waarvoor de machtigen de moed niet hebben.

Er valt een last van onze schouders. De jacht is stopgezet. We komen op adem. Misschien ligt het aan mijn perceptie, maar ik zie een verbazingwekkend optimistische acceptatie om mij heen.

Krans van licht

Corona is ook een krans van licht. Dat kan nooit alleen ellende zijn. Als je de berichten volgt, is de aandrang groot om te gaan somberen of bang te worden. Maar dat doen de meeste mensen dus niet. Vrijwel iedereen schikt zich. Heel flexibel en sociaal.

Een wonder kan zomaar uit iets microscopisch kleins ontstaan. Een pietepeuterig, onzichtbaar dingetje brengt ons terug naar een levensstijl die we kennen uit een tijd waarin kaas, boerenmetworst en Blue Band nog onschuldig waren. Dat lag niet aan de producten; dat deed de matiging van toen.

Van mij mag het nog even blijven duren. Zo kan het ook. Zo was het ook. En wat hadden we het goed.

Print Friendly, PDF & Email

Een woord over de auteur

Stan Lenssen

Coacht en schrijft op en over thema's van het leven - Professional Certified Coach - gecertificeerd door ICF: de International Coach Federation, die staat voor kwaliteit in coaching. 'Ik voel me mateloos gedreven om mensen te stimuleren het beste in zichzelf te ontdekken en te activeren, zodat ze hun leven kunnen vormgeven op een manier die bij hen past en die hen gelukkig maakt.'

2 comments… add one
  • Huub Koch 20 mrt 2020, 21:25

    Zon komt op
    hele wereld rood
    ik ook
    – Bert Schierbeek

    Gewoon blijven genieten Stan.
    Ook dit gaat voorbij dus geen reden voor paniek.
    Alles is perfect zoals het is.

    😉

    Groeten van Huub

Leave a Comment

Privacyverklaring