Dag van de zonnewende,
dag van de geboorte van de zomer,
de dag waarop mijn hart
twee ritmes slaat.

Het ritme van de vreugde
om het seizoen van de zon
dat begonnen is.

Het ritme van de kommer
om het verlies van het lengen van de dagen
dat is ingegaan.

De pendant van die andere wende,
diep in de donkerte,
waarop mijn hart twee ritmes slaat,
de ritmes van twee vreugdes.

Wie bepaalt hoe lang jij moet duren?
Wie bepaalt wat zinvol is?

Je gooit de jaren weg
en ook al doe je dat zelf,
je kunt er niets tegen doen.

Behalve wijsheid
is er niets meer
om voor te vrezen.
Het is goed.

Geïmpregneerd
met schimmel,
wasemt de huid
verwelkt rozenwater
en muskus.

geronnen op steen
roestig rond
gekleefd aan gevel
hard systeem

grijze zone
van neppe netheid
die niets verdraagt
waar niets zich waagt

maar het het daagt
bronstig leeft
vlammend vruchtbaar
vreedzaam groeiend

verbindend ontbindend persisterend
een wederkerig twee op steen
bloed en zongloed
samen een

waar storm en hagel
beton verweert
klopt het geruisloos
in het strijdveld

hart van oker

De donkere draak is
dat niets precies is,
dat alles begint
met verval.

Het is de luis
in de pels
van het zijn,
niets te zien

als goed genoeg,
onvolmaakt,
als verouderd
voor het begint.

Het is het kwaad
in het huis
van bestaan,
niets te beleven

dan gebreken
alom te ervaren,
de vloer te zien slijten
voor het betreden –

domme draak
van afbraak,
imperfectie
van leven.

Ik had
een verzoenend gesprek
met de premier,
een aardige man.

Hij vertelde me
waarom alles was
zoals het was
en niet anders kon.

Het suste
mijn geweten
tevreden en

gerustgesteld
kroop ik terug
in mijn ruime jas.